Akutni difuzni peritonitis: Uzroci, simptomi i savremeno liječenje bakterijskog zapaljenja peritoneuma

Uzroci akutnog difuznog peritonitisa

Akutni difuzni peritonitis predstavlja opsežno zapaljenje peritoneuma izazvano bakterijskim toksinima. Najčešći bakterijski uzročnici uključuju streptokoke, stafilokoke, pneumokoke i anaerobne bakterije, dok se rjeđe javljaju kandidijaza, klebsiella, pseudomonas i histoplasma. Ova bolest najčešće nastaje kao posljedica perforacije šupljeg abdominalnog organa, što dovodi do izliva kontaminiranog sadržaja u trbušnu duplju.

Glavni izvori peritonitisa

Perforacije koje prouzrokuju peritonitis obuhvataju peptički ulkus, divertikulum, apendiks i gangrenoznu žučnu kesu. Takođe, inflamatorne bolesti creva poput Crohnove bolesti i ulceroznog kolitisa, kao i neki benigni i maligni tumori, mogu dovesti do razvoja ove infekcije. Bakterije se mogu prenijeti direktno sa oboljelog susjednog organa, limfnim putem ili hematogeno u slučaju sepse i gnojnih kolekcija. Hirurške intervencije u abdomenu i abdominalna trauma su dodatni faktori rizika.

Klinička slika i simptomi peritonitisa

Najizraženiji simptom je iznenadni, intenzivan bol, koji se pojačava prilikom disanja, kašlja i pokreta. Pacijent može iskusiti mučninu, povraćanje, nadutost trbuha i zastoj stolice. Povremeno se javlja povišena temperatura, ubrzan puls, nizak krvni pritisak, kao i promjene na licu poput bledosti i hladnog znoja. U uznapredovalom stadijumu trbuh je tvrd i napet zbog kontrakcije mišića (defans). Izostaje normalna pokretljivost crijeva (peristaltika). Komplikacije uključuju šok, akutnu respiratornu insuficijenciju, septikemiju, ileus i poremećaje funkcije jetre.

Dijagnoza i liječenje bolesti

Postavljanje dijagnoze bazirano je na kliničkom pregledu, laboratorijskim testovima te slikovnim metodama kao što su rendgen, ultrazvuk i CT abdomena. Liječenje podrazumijeva nazogastričnu sukciju, primjenu širokog spektra antibiotika (gentamicin, klindamicin, cefalosporini), infuzijsku terapiju te praćenje elektrolitskog i acidobaznog statusa. Kod razvoja šoka koriste se transfuzije krvi i plazme. Hirurška intervencija prilagođava se osnovnom uzroku peritonitisa i neophodna je za uklanjanje izvora infekcije.