Glomerulonefritis: Uzroci, simptomi i savremene metode liječenja bubrežnih upala

Šta je glomerulonefritis?

Glomerulonefritis (GN) predstavlja dvosmjernu abakterijsku upalu bubrega koja zahvata glomerule i pridružene bubrežne strukture. Bolest nastaje usljed imunih reakcija organizma. Najčešći uzročnici su antigeni poput bakterija (Streptococcus, Staphylococcus, Salmonella Typhi), virusa (hepatitis B i C, morbili, Epstein-Barr), parazita (Plasmodium, Toxoplasma gondii), gljivica poput Candida albicans te endogenih antigena kao što su DNK, tireoglobulin i tumorski antigeni.

Podjela glomerulonefritisa

GN se može klasifikovati prema imunopatogenetskim, morfološkim i kliničkim kriterijumima. Prema imunopatogenetičkom tipu razlikujemo GN sa linearnim depozitima antitijela na glomerulsku bazalnu membranu, sa finim ili granuliranim depozitima i bez depozita. Morfologija dijeli GN na neproliferativne oblike (minimalne promjene, fokalno-sklerozirajući, membranozni), proliferativne (endokapilarni, mezangioproliferativni, membranoproliferativni) i hronični sklerozirajući oblici. Klinički oblici uključuju proteinuriju, hematuriju, akutni i hronični nefritički sindrom, brzo progresivni GN, kao i nefrotski sindrom.

Klinička slika i tijek bolesti

Akutni GN se obično pojavljuje nakon infekcije streptokokom u roku od 1 do 2 sedmice. Pojavljuju se proteinurija, hematurija, oligurija, edemi i azotemija. Povećana propustljivost kapilara i vaskulitis doprinose ovim simptomima. Takođe, zbog zadržavanja soli i vode, dolazi do razvoja edema i hipertenzije. Subakutni oblik karakteriše rapidna progresija i velika vjerovatnoća smrtnog ishoda unutar dvije godine. Hronični GN se razvija postepeno i često je otkriven tek prilikom pojave znakova bubrežne insuficijencije, uz izraženu proteinuriju, hipertenziju i nefrotski sindrom u polovini slučajeva.

Dijagnostika i liječenje

Dijagnoza se bazira na anamnezi, kliničkom pregledu, ultrazvučnom pregledu bubrega, analizi mokraće i biopsiji bubrega. Terapija zahtijeva mirovanje pacijenta, precizno praćenje unosa tečnosti, uravnoteženu ishranu sa ograničenim unosom soli i proteina. U liječenju se koriste kortikosteroidi i simptomatska terapija. U teškim slučajevima može biti potrebna hemodijaliza.