Beta ćelije i Dijabetes tip 1: Ključne Razlike između DMT1 i DMT2 i Dijagnostika Bolesti

Uvod u Dijabetes tip 1 i Beta Ćelije

Dijabetes mellitus tip 1 (DMT1) predstavlja hronično autoimuno oboljenje koje se najčešće dijagnostikuje kod djece, adolescenata i mladih osoba ispod 35 godina. Pacijenti oboljeli od DMT1 su primorani da doživotno koriste insulin, jer je bolest praćena uništenjem oko 80-90% beta ćelija pankreasa u trenutku kliničke manifestacije bolesti.

Preostalih 10-20% beta ćelija se postepeno uništava tokom iduće godine ili dvije, usljed čega gubi sposobnost precizne regulacije glikemije. Beta ćelije pankreasa imaju važnu funkciju proizvodnje insulina i služe kao biološki glukometar, reagirajući na promjene glukoze u krvi već od 0,1 mmol/l.

Stabilizacija Glikemije i Remisija

Preporučeni dijabetični nivoi glikemije su između 4 i 6 mmol/L prije obroka i između 8 i 10 mmol/L poslije jela. U prvih dva mjeseca nakon početka terapije insulinom, kod mnogih pacijenata dolazi do djelimičnog oporavka beta ćelija, što se naziva remisija, i omogućava smanjenje doze insulina. Trajanje ovog perioda zavisi od broja preostalih beta ćelija, starosti, nivoa fizičke aktivnosti, ponavljanih infekcija i režima ishrane.

Razlike između Dijabetesa tip 1 i tip 2

DMT1 je autoimuno oboljenje s izraženijom nestabilnošću i većom sklonošću ketozi i ketoacidozi u poređenju sa DMT2. Održavanje stabilne glikoregulacije je znatno teže, naročito kod male djece. Genetska predispozicija igra ključnu ulogu: čak 10-15% pacijenata sa DMT1 ima bliskog rođaka sa istom bolešću, a rizik oboljevanja je znatno veći ukoliko su roditelji ili braća i sestre oboljeli, sa rizicima od 2-6%, a može dostići i do 30% ako su oba roditelja pogođena.

Faktori Rizika i Patogeneza

Pored genetike, i drugi faktori utiču na razvoj DMT1, uključujući nutritivne čimbenike, izlaganje određenim virusima, stres, ubrzan stil života, te manjak vitamina D.

Dijagnostička Antitela