Koje bolesti izazivaju E. coli piogene infekcije i kako ih prepoznati i liječiti

Uvod u piogene infekcije izazvane E. coli

Piogene infekcije uglavnom izazivaju sojevi Escherichia coli (E. coli), bakterije koje su normalni stanovnici ljudskog creva. Ove bakterije su oportunistički patogeni i bolest izazivaju samo kada dospiju van crevne flore, u druge organe i tkiva, naročito ako postoje predispozitivni faktori.

Infekcije mokraćnog i polnog sistema

E. coli su najčešći uzročnici infekcija mokraćnog sistema, koje mogu obuhvatiti bubrege, uretere, mokraćnu bešiku i uretru. Najčešća je upala mokraćne bešike - cistitis. Zbog anatomske blizine creva, bakterije često dospiju u bešiku gde se mogu razmnožavati ukoliko nisu izbrisane mokrenjem, što uzrokuje infekciju. Infekcija je potvrđena ako se u mokraći nalazi veliki broj bakterija istog soja (preko 100.000 u 1 ml). Ukoliko se cistitis ne leči, bakterije mogu preći u bubrege i izazvati pijelonefritis.

Simptomi infekcija mokraćnog sistema

Znakovi uključuju bol ili pečenje pri mokrenju, učestalo i hitno mokrenje, bol u predelu iznad bešike, mutnu ili krvavu mokraću te neprijatan miris.

Ostale infekcije izazvane E. coli

Pored urinarnih infekcija, E. coli može izazvati i hepatobilijarne, peritonealne, kožne, plućne infekcije, kao i bakterijemiju i sepsu, naročito kod osoba sa oslabljenim imunitetom, poput pacijenata sa karcinomom, dijabetesom ili lečenih kortikosteroidima. Kod novorođenčadi, a posebno nedonoščadi, E. coli može izazvati meningitis i bakterijemiju.

Prolivne bolesti i druge komplikacije

Neki sojevi E. coli uzrokuju dijareju kod dojenčadi, putnički proliv kod odraslih, a enterohemoragični sojevi mogu dovesti do teških oblika proliva i hemolitičko-uremičkog sindroma. Enteroagregativni oblici povezani su sa dugotrajnim proljevima u tropskim područjima i kod osoba sa sidom.

Dijagnostika i lečenje

Za potvrdu infekcije koristi se kultura stolice, urina, žuči, gnoja, likvora ili krvi, a biohemijski testovi i ELISA služe za dokazivanje toksina. Lečenje se najčešće započinje empirijski, a nakon antibiograma prilagođava se terapija. Iako su mnogi sojevi osetljivi na ampicilin i tetracikline, često se koriste piperalicin, cefalosporini, aminoglikozidi, trimetoprim-sulfametoksazol i kinoloni.