Migrirajuće larve kod čovjeka: Simptomi, prenošenje i efikasno liječenje larva migrans

Šta je migrirajuća larva i njeni oblici

Nematode koje izazivaju parazitizam kod čovjeka često ne mogu da završe svoj životni ciklus i zato razvoj larvi staje u određenom stadijumu. Ovaj fenomen poznat je kao migrirajuća larva ili larva migrans. U zavisnosti od mjesta njihovog boravka u organizmu, migrirajuće larve dijelimo na kutane i visceralne.

Način prenošenja i rizične grupe

Uzročnici ovih larvi su crvi iz rodova Ankylostoma, Necator americanus i Gnatosthoma spinigerum, od kojih je najčešći uzročnik bolesti Ancylostoma braziliense. Larve se nalaze u kontaminiranoj zemlji i pesku zaraženih životinja, posebno onoj koja je zagađena izmetom. Deca koja se igraju bosa na zemlji ili u pesku spadaju u rizičnu grupu jer larve lako prodru u kožu.

Medicinski značaj i simptomi

Na mjestu ulaska larve u kožu, što je obično stopalo, ruka ili potkoljenica, javlja se crvenilo i papule. Larve ulaze kroz kožu, najčešće ne ostaju na jednom mjestu nego migriraju stvarajući karakteristične crvene i uvojite tragove sa zapaljenskom reakcijom. Razvoj larve u koži završava se nakon nekoliko sedmica i praćen je intenzivnim svrabom te učestalim sekundarnim bakterijskim infekcijama.

Put larve kroz kožu vidljiv je kao crvena, blago uzdignuta linija širine oko 3 mm, koja može biti različite dužine.

Visceralna migrirajuća larva

Larve koje migriraju kroz unutrašnje organe nazivaju se larva migrans visceralis. One uzrokuju hroničnu povećanu eozinofiliju, granulomatozne lezije i zapaljenja pluća ili povećanje jetre i slezene. Povremeno se javlja i Löfflerov sindrom sa eozinofilnim plućnim infiltratom.

Kako se postavlja dijagnoza i liječenje

Dijagnoza migrirajućih larvi se zasniva na kliničkim znacima, anamnezi, laboratorijskim ispitivanjima, biopsiji kože i ELISA testu.

Za liječenje se koriste lokalna krioterapija, kao i tiabendazol koji se primjenjuje i lokalno i oralno dok simptomi ne nestanu.