Sve što morate znati o Haemophilus Ducreyi i bolesti mekog šankra – simptomi, dijagnoza i terapija

Uvod u Haemophilus Ducreyi

Haemophilus Ducreyi je Gram negativni, nepokretni, asporogeni i fakultativno anaerobni bakteri, dugačak 1,5 do 2 mikrona, koji je patogen samo za čovjeka. Infekcija se prenosi gotovo isključivo polnim putem ili direktnim kontaktom sa povrijeđenom kožom ili sluzokožom, najčešće genitalne regije.

Socio-ekonomski faktori i učestalost

Ova bolest se najčešće javlja kod ljudi sa lošim socio-ekonomskim uslovima i češća je kod muškaraca nego kod žena.

Klinička slika i simptomi mekog šankra

Haemophilus Ducreyi izaziva ulcus molle, odnosno meki šankr – akutnu infektivnu veneričnu bolest lokalizovanu pretežno na polnim organima. Inkubacioni period traje 1 do 7 dana, najčešće 3 do 5, dok kod žena može ponekad trajati i nedeljama. Na mjestu ulaska bakterije pojavljuje se papula sa crvenilom, koja se u roku od 24 do 48 sati mijenja u pustulu, eroziju, potom ulceraciju malih dimenzija. Od četvrtog do petog dana, ulceracija dobija tipičan izgled – okrugla ili ovalna, promjera 3 do 15 mm, sa nazubljenim i podrivenim ivicama, neravnim i izrazito vaskularizovanim dnom koje krvari na dodir. Ulkus je prekriven gnojem i okružen eritemnim rubom. Bolest je praćena bolešću tkiva oko ulceracije, koja je mekana i bolna na dodir.

Lokalizacija i broj lezija

U većini slučajeva, ovo stanje je lokalizirano na genitalijama, povremeno i na okolnoj koži. Kod muškaraca se javlja na glansu, uretrealnom otvaranju, unutrašnjoj strani prepucijuma i frenulumu. Rjeđe obuhvata predio skrotuma, mons pubisa ili perianalni region. Kod žena, najčešće se nalazi na velikim usnama i ulazu u vaginu. Broj ulceracija varira, a polovinu bolesnika prati više lezija nastalih autoinokulacijom. Zabilježeni su slučajevi sa čak 50 do 60 ulceracija.

Limfadenopatija i komplikacije

Tokom prve dvije nedjelje bolesti, kod polovice pacijenata razvija se regionalna limfadenopatija, najčešće na jednoj strani tijela, u ingvinalnim limfnim čvorovima sa iste strane gdje se nalazi meki šankr. Limfni čvorovi postaju uvećani, bolni, spajaju se međusobno i sa kožom iznad, koja postaje crvena i sjajna. Ponekad dolazi do stvaranja gnoja, perforacije i pražnjenja kroz kožu.

Mikrobiološka dijagnostika i liječenje

Dijagnoza se postavlja putem mikroskopskog bojenja, kulture bakterije i autoinokulacionog testa. Zbog poteškoća u dijagnostikovanju, koristi se i intradermalni test sa suspenzijom ubijenih purifikovanih bakterija. Terapija je antibiotska, primarno se koristi ceftriakson, ali su efikasni i sulfonamidi te tetraciklinski preparati u nekim slučajevima. Preporučuje se mirovanje, kao i istovremeno liječenje seksualnog partnera kako bi se spriječila ponovna infekcija ili prenošenje bolesti.