Atrijalni septalni defekt kod odraslih: Simptomi, dijagnoza i efikasno liječenje urođene srčane mane

Atrijalni septalni defekt (ASD) i njegove vrste

Atrijalni septalni defekt predstavlja jedan od najčešćih urođenih srčanih poremećaja kod odraslih osoba. Defekt tipa sinus venosus smješten je visoko na međupretkomorskoj pregradi blizu ušća vene cave superior. Najzastupljenija vrsta ASD je ostium secundum, koja se javlja u srednjem dijelu septuma. Nisko postavljeni defekt, ostium primum, često je povezan sa oštećenjima bazalnog dijela septuma i može zahvatiti i srčane zalizke, uzrokujući valvularnu insuficijenciju.

Uzroci i faktori rizika urođene srčane mane

Urođene srčane mane nastaju usljed kompleksnih interakcija genetičkih faktora i faktora iz okoline. Pojedinačni uzroci poput rubeole ili pretjerane konzumacije alkohola tokom trudnoće mogu rijetko izazvati ove malformacije. Takođe, hipoksija, jonizujuće zračenje i određeni lijekovi djeluju teratogeno. Rizik za dijete roditelja sa urođenim srčanim defektom je nizak, između 2 i 5 posto.

Klinička slika i simptomi atrijalnog septalnog defekta

Djeca sa ovim defektom uglavnom nemaju izražene simptome, ali mogu pokazivati blagu fizičku nerazvijenost i česte respiratorne infekcije. Najčešće se atrijalni septalni defekt otkriva na rutinskom pregledu zbog srčanog šuma. U srednjim godinama života može se razviti plućna arterijska hipertenzija koja dovodi do promjene smjera šanta kroz septum i pojave cijanoze. Ova pojava može rezultovati policitemijom i maljičastim prstima na rukama.

Dijagnostičke metode

Dijagnoza ASD postavlja se kombinacijom anamneze, fizikalnog pregleda, EKG-a, rendgena, ultrazvuka srca i kateterizacije.

Efikasni načini liječenja

Primarna terapija je usmjerena na sprječavanje i liječenje poremećaja srčanog ritma i srčane insuficijencije ukoliko se pojave komplikacije. Hirurško zatvaranje defekta preporučuje se kod svih sa značajnim levo-desnim šantom, idealno u djetinjstvu. Operacija se izvodi šavom ili postavljanjem veštačkog patcha, pri čemu je smrtnost manja od 1%. Ovaj pristup je uspješan i kod starijih pacijenata.