Dermatomiozitis: Simptomi, dijagnoza i najsavremenije metode liječenjaupalnih mišićnih bolesti

Uzrok i nastanak dermatomiozitisa

Uzrok nastanka dermatomiozitisa nije precizno utvrđen. Ova bolest se najčešće javlja nakon neke infekcije, pri čemu se kao okidači smatraju virusi, toksoplazma i određeni alergeni, naročito lijekovi koji djeluju kao specifični imunološki stimulansi.

Klinička slika i simptomi

Dermatomiozitis može nastati naglo u akutnoj formi koja može imati letalan ishod u kratkom vremenskom periodu, ali može imati i blaže, hronične oblike sa slabijim simptomima. Najčešće se manifestuje eritemom ružičasto-ljubičaste boje koji je lokalizovan na fotoeksponiranim područjima poput lica, dekoltea i ekstenzornih strana ekstremiteta. U području očnih kapaka javlja se otok i ružičasti eritem, ponekad praćen teleangiektazijama. Lice može imati izgled plačne maske. Charakteristične su promjene na laktovima, dorzumu šaka i kolenima sa ljubičastim eritemom, teleangiektazijama i diskretnim skvamama. Gottronove papule, lagano uzdignute ljubičaste promjene na zglobovima prstiju, predstavljaju specifičan znak bolesti.

Mišićna zahvaćenost je uglavnom simetrična, počinje u mišićima ramenog pojasa, vrata i oko pršljenova, a u težim slučajevima pogađa i respiratorne mišiće i mišiće za gutanje, što dovodi do bola, funkcionalne nesposobnosti kretanja, slabosti i otežanog gutanja i disanja. Prognoza zavisi od težine bolesti, a teži oblici mogu završiti letalno zbog zatajenja srca ili pluća. Pojava neoplazmi u visceralnim organima pogoršava prognozu.

Dijagnostika dermatomiozitisa

Dijagnoza se zasniva na anamnezi, kliničkoj slici i patohistološkom nalazu mišićnog tkiva. Laboratorijski nalazi pokazuju povišene vrijednosti kreatin-fosfokinaze, kreatinina, alkalne fosfataze, aldolaze, laktat dehidrogenaze i transaminaza. Elektromiogram zahvaćenih mišićnih grupa je patološki.

Terapija i liječenje

Najvažniji lijekovi u liječenju su kortikosteroidi, naročito u akutnim fazama kada se primjenjuju u visokim dozama tokom nekoliko sedmica, nakon čega se doziranje postepeno smanjuje do minimalne dnevne doze za održavanje. Terapija se često kombinuje sa imunosupresivima, antibioticima i vitaminima. Takođe, fizioterapijske metode su značajan dio terapijskog pristupa i doprinosi poboljšanju stanja.