Etiopatogeneza i simptomi eritrodermije: Uzroci, dijagnoza i efikasno liječenje kože

Etiopatogeneza eritrodermije

Etiopatogeneza eritrodermije može biti različita, sa uzročnim faktorima koji uključuju brojne hemijske supstance, lijekove kao što su kodein, kaptopril, difenilhidantion, soli zlata, penicilin, cefalosporini, fenitoin, alopurinol, arsen, barbiturati i aspirin. Pored toga, hrana, bakterije, gljivice, neke kožne bolesti kao što su lichen ruber planus, psoriasis vulgaris, pemphigus foliaceus, eczema vulgare, neurodermitis i dermatitis dysseborrhoica, kao i sistemske bolesti poput limfoma, leukemije, te karcinoma pluća, prostate i kolona, zajedno sa imunodeficijencijama, mogu izazvati eritrodermiju.

Klinička slika

Generalizovani eritem i ljuštenje kože obično su praćeni intenzivnim svrbežom, opštim simptomima, povišenom temperaturom i uvećanim limfnim žlijezdama. Toksične eritrodermije, često izazvane lijekovima, pojavljuju se naglo nakon uzimanja inkriminisanog lijeka i karakteriše ih akutni eritem, vezikule, erozije, vlaženje, edem i uvećane limfne žlijezde. Ove promjene mogu dovesti i do bubrežne insuficijencije.

Pityriasis rubra pilaris predstavlja hronični oblik eritrodermije nepoznatog uzroka, sa jače ili slabije izraženim infiltrovanim eritematoskvamoznim plakovima koji se šire i spajaju. Koža je otečena, a promjene na licu daju izgled maske. Nakon ozdravljenja, koža je često atrofična.

Dijagnoza i liječenje

Dijagnoza se postavlja na osnovu anamneze, kliničkog pregleda, dermatološke evaluacije, biopsije i patohistološkog nalaza. Kod akutne toksične eritrodermije prestaje se sa upotrebom izazivača bolesti, primjenjuju se visoke doze kortikosteroida, antibiotici, vitamini i transfuzije krvi. Lokalno se koriste obloge i indiferentne kreme.

Hronični oblik liječi se lokalnom primjenom indiferentnih krema i kortikosteroida, dok se u opštoj terapiji koriste vitamin C, antibiotici, kortikosteroidi i novije retinoidi.