Izliv tečnosti u pleuri: Uzroci, simptomi i savremene metode lečenja pleuralnih izliva

Uzroci nastanka pleuralnog izliva

Izliv tečnosti u pleuralnoj šupljini često je pratnja brojnih bolesti pleure i pluća. Ovo stanje nije posebna bolest, već patofiziološka promena koja prati različite pleuralne, plućne, medijastinumske i sistemske poremećaje. Najčešći uzrok pleuralnog izliva jeste zastoje srčana insuficijencija, naročito insuficijencija leve srčane komore. Maligni pleuralni izliv nastaje zbog metastaza, kao što su karcinom pluća, karcinom dojke i limfomi. Među zapaljenskim izljevima najčešći su parapneumonijski izlivi koji se javljaju kao komplikacija bakterijske pneumonije, plućnog apscesa ili bronhiektazija.

Patofiziologija i vrste izliva u pleuru

Tečnost se u pleuralnom prostoru nakuplja kada je proizvodnja tečnosti veća od njene reapsorpcije. To može biti uzrokovano povećanim stvaranjem tečnosti iz parijetalne pleure, intersticijskih prostora pluća ili peritonealne duplje, odnosno smanjenim uklanjanjem limfnim putem. Izliv može biti serozan (transudat), zapaljenski (eksudat) ili gnojni, poznat kao empijem.

Klinička slika pleuralnog izliva

Glavni simptom pleuralnog sindroma jeste bol, koji nastaje kada zapaljenski proces zahvati parijetalnu pleuru, jer je visceralna pleura neosetljiva na bol. Bol se pojačava prilikom udisaja, a pacijent najčešće leži na oboljeloj strani kako bi ublažio neprijatnosti prouzrokovane pokretima. Lokalizacija bola je obično bazalna, osim kod dijafragmalnog pleuritisa gde se bol može reflektovati preko freničnog nerva prema ramenu. Prisutni su i dosadan neproduktivni kašalj i dispneja, koja zavisi od količine tečnosti u pleuralnom prostoru.

Dijagnoza i savremene metode lečenja

Diagnoza se postavlja na osnovu anamneze, kliničke slike, pregleda, laboratorijskih testova, rendgenografije, ultrazvuka, CT skeniranja, punkcije i biopsije pleure. Evakuaciona punkcija služi za ublažavanje simptoma dispneje, pri čemu se pri prvoj punkciji ne izdvaja više od jednog litra tečnosti da se ne bi izazvao plućni edem. Nakon punkcije uvek se radi kontrolni rendgenski snimak kako bi se isključile komplikacije poput pneumotoraksa. Osnovni cilj lečenja je terapija bolesti koja je izazvala izliv, s namerom trajnog izlečenja kad je to moguće.