Kongenitalne anomalije srednjeg uva: uzroci, dijagnoza i efikasno liječenje za razvoj djece

Kongenitalne anomalije srednjeg uva

Kongenitalne anomalije srednjeg uva mogu se pojaviti kao izolovane ili u kombinaciji sa malformacijama spoljnjeg i unutrašnjeg uva. One se javljaju u frekvenciji od otprilike 1 na 10.000 novorođene djece. Dok su kombinovane anomalije srednjeg i unutrašnjeg uva rjeđe, izolovane anomalije uglavnom predstavljaju poremećaje razvoja srednjeg uva ili njegovih struktura. Ove malformacije mogu biti jednostrane ili obostrane.

Posljedice i značaj

Udružene anomalije imaju veći klinički značaj jer mogu prouzrokovati oštećenje sluha, što direktno utiče na zastoj u razvoju govora i psihičkog razvoja kod djece.

Uzroci anomalija

Etiološki faktori uključuju genetske i hromozomske promjene, hipoksiju, izloženost radijaciji, ultrazvučnim talasima i određenim lijekovima.

Klinički oblici anomalija

Deformiteti slušnih koščica se manifestuju nepravilnim oblikom, njihovim razdvajanjem ili fiksacijom na zidove srednjeg uva. Bubna opna može biti poremećena ili potpuno odsutna. Specifični sindromi kao što su Treacher-Collins i Klippel-Feil povezuju se sa deformitetima u oblasti uva i drugih dijelova tijela. Dehiscenca facijalnog kanala i nepravilni tok facijalnog živca su važni faktori zbog rizika oštećenja tokom hirurških zahvata. Pacijenti najčešće imaju jednostranu ili obostranu provodnu nagluvost, sa ili bez drugih vidljivih deformacija.

Dijagnostika

Dijagnoza se zasniva na kliničkom pregledu, tomografiji, kompjuterizovanoj tomografiji (CT), auditivnim evociranim potencijalima i vestibularnim testovima.

Liječenje i rehabilitacija

Kod očuvanog unutrašnjeg uha postoji dobra kohlejna rezerva što omogućava uspješnu rehabilitaciju. U slučaju obostrane anomalije sa težim oštećenjem sluha, preporučuje se rani početak rehabilitacije sluha pomoću slušnog aparata već u prvoj godini života kako bi se na vrijeme podstakao razvoj govora. Hirurške intervencije koje imaju za cilj estetsku i funkcionalnu korekciju izvode se nakon pete godine života. Terapija uključuje formiranje spoljnjeg ušnog kanala, timpanoplastiku ili fenestraciju labirinta, dok se u slučaju zahvatanja unutrašnjeg uha koristi slušni aparat. Ako je anomalija prisutna na jednom uhu, funkcionalne operacije obično nisu neophodne, jer jedno zdravo uho omogućava normalan razvoj govora i psihičkog zdravlja djeteta.