Sve što trebate znati o virusu hepatitisa D: prenos, simptomi, dijagnoza i prevencija

Šta je virus hepatitisa D?

Virus hepatitisa D (VHD) spada u nepotpune viruse. Njegova genetska osnova je kružna, jednostruka RNK molekula. Da bi postao potpuni virus sposoban za izazivanje oštećenja jetre, VHD koristi omotač koji preuzima od virusa hepatitisa B (VHB). Zato infekcija VHD ne može postojati bez prethodne ili istovremene infekcije VHB.

Načini prenosa virusa hepatitisa D

Postoje dva osnovna modela prenošenja VHD: simultana infekcija (koinfekcija) sa VHB, koja je moguća kod primaoca krvi, krvnih proizvoda i intravenoznih narkomana, te superinfekcija koja se najčešće javlja kod osoba koje su već zaražene VHB, a zatim dobiju i VHD, najčešće intravenoznih narkomana.

Klinička slika i inkubacija

Period inkubacije traje od 15 do 70 dana, dok kod VHB se kreće od 40 do 180 dana. Koinfekcija VHD i VHB izaziva simptome slične akutnoj VHB infekciji, koja prolazi kroz faze preikterusa, ikterusa i rekonvalescencije. U preikterusnoj fazi pojavljuju se opšta malaksalost, mučnina, bolovi u stomaku i druge nespecifične tegobe. U ikterusnoj fazi dolazi do pojave žutice, tamno obojenog urina i posivljene stolice. Rekonvalescentni period karakteriše povlačenje simptoma uz mogućnost trajnih jetrenih oštećenja.

Težina i hronični tok bolesti

Superinfekcija VHD-om može uzrokovati težak oblik akutnog hepatitisa, često sa fatalnim ishodom. Hronični delta hepatitis predstavlja težu bolest od hronične VHB infekcije i često vodi ka cirozi jetre.

Dijagnoza i liječenje

Za dijagnozu VHD kombinuju se testovi kao što su PCR, ELISA i određivanje antitela IgM i IgG antiHDV. Terapija najčešće uključuje peglovani interferon u kombinaciji sa ribavirinom, uz strogo praćenje i podršku funkciji jetre. Prevencija je zapravo prevencija VHB infekcije putem aktivne i pasivne imunizacije vakcinom protiv hepatitisa B.